Λήψη (PDF, Unknown)

 

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
Κάθε μέρα μόνη
και χωρίς βοήθεια
και πολλοί οι φόβοι…
Όταν μοιράζει τα λουλούδια,
μετράει τα ροδοπέταλα,
για να δει ποιος θα έρθει να την πάρει,
να την πάει σε έναν παράδεισο
ΜΑΓΙΚΟ…
Μαρία Σούλη
Ο ΑΛΕΞΗΣ
Σήμερα ο φίλος μου ο Αλέξης
πήρε τον πρώτο του μισθό.
Έγινε για πρώτη φορά χαρούμενος.
Δεν ήξερε τι να τα κάνει…
Να πάρει φαγητό, ρούχα…
Τελικά, αντί ν’ αγοράσει κάτι γι’ αυτόν
έδωσε τα χρήματα στους φτωχούς γείτονές του…
Μάριος Σόλλα
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Ένα παιδί στέκει στο δρόμο μόνο του,
με μόνη του παρέα τα κεριά που προσπαθεί να πουλήσει.
Όλοι αδιαφορούν γι’ αυτό.
Ο κακός πατέρας έρχεται και αρχίζει να το δέρνει.
Όλοι ξαφνικά το κοιτούν, αλλά δεν κάνουν τίποτα.
Μονομιάς, κάποιος έρχεται.
Το βοηθάει και σταματάει τον πατέρα του λέγοντας:
Μην ξεχνάς είναι Χριστούγεννα.
Μπορεί αυτό το παιδί να είναι ο Χριστός…
Διονύσης Ξένος
Η ΒΕΡΑ
Σαν ξημερώνει η μέρα
ξυπνάει ένα παιδί, η Βέρα.
Αργά αργά περπατάει…
Μάτσο τα λουλούδια πουλάει.
Έχει κατάμαυρα μαλλιά
και μια αδύνατη κοιλιά.
Το βλέπω το βράδυ που γυρνάει.
Αργά αργά περπατάει…
Σαν ξύπνησε μια μέρα το πρωί
ο Γιάννης ψάχνει να την βρει.
Βρήκε πεταμένα τα λουλούδια και τα μύρισε,
όμως ποτέ το κορίτσι δεν ξαναγύρισε…
Σαβίνα Οσμάνι
ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΠΑΙΔΙ
Το φτωχό παιδί, μικρό και καημένο στα χρόνια αυτά,
όλη μέρα στη δουλειά.
Τον λένε Σπύρο,
ο πολυμήχανος και φοβερός…
Μέσα στη νύχτα εύχεται για το καλό της οικογένειας.
Όλη η δουλειά μόνο για το σπίτι του.
Όλη την ημέρα μες στα χώματα και στα σκουπίδια
την τροφή μαζεύει
για να φάει παλεύει…
Στο μάτι του κοιτάς και καταλαβαίνεις
πως είναι το παιδί της χαράς!
Γιώργος Χαραμής
ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
Ένα παιδί, φτωχό παιδί
στο κρύο και στο χιόνι περπατά
και περπατά…
Φτάνει στη δουλειά.
Βλέπει όλους που το διώχνουνε μακριά.
Και περπατά
λυπητερά
πάλι μακριά…
Ανδρέας Παναγόπουλος
ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΠΑΙΔΙΑ
Παιδιά υπάρχουνε πολλά
που ίσως δουλεύουνε σκληρά
για να μαζέψουνε λεφτά
για να μη μείνουνε φτωχά…
Κάνουνε σκληρές δουλειές
για να ζεστάνουν τις καρδιές
που λένε ότι τους αγαπούν,
μα δυστυχώς αδιαφορούν…
Αγάπη ποτέ δεν έχουν δει,
μόνο κακία πάρα πολλή
και νιώθουν τώρα μοναχά
μες στη μικρή τους γειτονιά.
Διονυσία Πράπα
ΤΟ ΑΤΥΧΟ ΠΑΙΔΙ
Δεν αντέχω άλλο πια
να πουλάω πράγματα,
όμως πέφτω στην ανάγκη
για να βγάλω χρήματα.
Κι οι γονείς κι οι δυο δουλεύουν,
όμως πιο σκληρά από μένα.
Μα για μένα αυτή η δουλειά
θέλει πάντα ζητιανιά.
Όμως όλοι με βοηθάνε
που χαρά για μένα θα ‘ναι.
Έτσι έχω μεγάλη χαρά
που χαμογελώ ξανά!
Όμως νιώθω μια ντροπή
για αυτή μου τη ζωή…
Θα ‘θελα να ‘μουν σαν τα υπόλοιπα παιδιά
που κάθε μέρα νιώθουν χαρά…!
Μπούση Μαρία